Lezen over
verandering.

Wij zijn Dirk en Wim. Voordat Tōdai een methode was, was het een uitweg voor onszelf.

We zijn allebei hersteld van een jarenlange alcoholverslaving. Vandaag zijn we ervaringsdeskundigen bij VZW Karus, een Belgisch psychiatrisch centrum gespecialiseerd in de behandeling van verslaving — waar onze ervaring dagelijks wordt ingezet om anderen te ondersteunen in hun eigen proces. We weten dus niet alleen van dichtbij hoe het is om geleefd te worden, maar ook wat er wél werkt voor de mensen die dezelfde weg afleggen. Één ding is zeker: wilskracht is het niet. Wat wél werkt, is iets anders — leren zien wat er speelt in de momenten vóór een keuze. Niet harder proberen, maar scherper kijken.

Die manier van kijken hebben we eerst op onszelf toegepast, met professionele ondersteuning, en sindsdien vertalen we hem dagelijks naar anderen.

Die manier van kijken bleek niet alleen te werken voor de zwaarste gewoonten. Ze werkt voor bijna elk dagelijks gedrag dat bepaalt hoe uw medewerkers zich voelen op het werk — van omgaan met stress tot omgaan met alcohol, van slaap tot focus. Dezelfde blinde vlekken, dezelfde mechanismen, dezelfde weg eruit.

Wij bouwen Tōdai omdat we zien dat organisaties serieus investeren in vitaliteit en veiligheid, maar nog te vaak werken met tools die gedragsverandering aanvliegen zoals wij het vroeger deden: via wilskracht. Wij weten uit eigen ervaring dat dat niet werkt. En wij weten wat wel werkt.

We denken vaak dat verandering betekent dat we oud gedrag moeten afleren. Maar zo werkt het brein niet. Aangeleerd gedrag verdwijnt niet — het blijft ergens opgeslagen, klaar om opnieuw geactiveerd te worden.

Wat wél kan, is nieuw gedrag aanleren.

Voor mij werd dat pas echt duidelijk toen ik het begon te zien als een netwerk van wegen in je hoofd. Oude gewoontes zijn als autosnelwegen: breed, snel en vanzelfsprekend. Je komt erop zonder nadenken. Dat zijn ingesleten neuronenbanen die door herhaling sterk zijn geworden.

Nieuw gedrag? Dat is in het begin een smal paadje in het gras. Onwennig, moeilijk begaanbaar, en je moet er bewust voor kiezen. Maar elke keer dat je het bewandelt, wordt het iets breder. Iets duidelijker. Tot het op een dag ook vanzelf begint te gaan.

Dat inzicht heeft mij enorm geholpen in mijn herstel. Niet focussen op wat weg moet, maar op wat erbij kan komen.

Verandering zit niet in wissen, maar in herhalen.